که از آن اجزای تو زنده و نوست

گفت می دانم که نازی می کنی

یا ز ناموس احترازی می کنی

گفت او با خود که آن طعمه توست

من الیف مرغزاری بوده ام

در زلال و روضه ها آسوده ام

گر قضا انداخت ما را در عذاب