در زلال و روضه ها آسوده ام

گفت او با خود که آن طعمه توست

که از آن اجزای تو زنده و نوست

من الیف مرغزاری بوده ام

گر قضا انداخت ما را در عذاب

کی رود آن خو و طبع مستطاب

گر گدا گشتم گدارو کی شوم