با کی گویم در همه ده زنده کو

که سوارت می کند بر پشت رخش

سر مدزد از سر فراز تاج ده

کو ز پای دل گشاید صد گره

سوی آب زندگی پوینده کو

تو به یک خواری گریزانی ز عشق

تو به جز نامی چه می دانی ز عشق