سوی آب زندگی پوینده کو

سر مدزد از سر فراز تاج ده

کو ز پای دل گشاید صد گره

با کی گویم در همه ده زنده کو

تو به یک خواری گریزانی ز عشق

تو به جز نامی چه می دانی ز عشق

عشق را صد ناز و استکبار هست