در امیدی روی وا پس می کند

می کشد پا بر سر هر راه او

تا بود که بر جهد زان چاه او

منتظر می ایستد تن می زند

اشک می بارد چون باران خزان

خشک اومیدی چه دارد او جز آن

هر زمانی روی وا پس می کند