تا بود که بر جهد زان چاه او

می برندش می سپوزندش به نیش

که برو ای سگ به کهدانهای خویش

می کشد پا بر سر هر راه او

منتظر می ایستد تن می زند

در امیدی روی وا پس می کند

اشک می بارد چون باران خزان