می برندش می سپوزندش به نیش

که نباشد خار را ز آتش گزیر

چون موکل آن ملایک پیش و پس

بوده پنهان گشته پیدا چون عسس

که برو ای سگ به کهدانهای خویش

می کشد پا بر سر هر راه او

تا بود که بر جهد زان چاه او