بوده پنهان گشته پیدا چون عسس

پس روان گردد به زندان سعیر

که نباشد خار را ز آتش گزیر

چون موکل آن ملایک پیش و پس

می برندش می سپوزندش به نیش

که برو ای سگ به کهدانهای خویش

می کشد پا بر سر هر راه او