که برو ای سگ به کهدانهای خویش

چون موکل آن ملایک پیش و پس

بوده پنهان گشته پیدا چون عسس

می برندش می سپوزندش به نیش

می کشد پا بر سر هر راه او

تا بود که بر جهد زان چاه او

منتظر می ایستد تن می زند