کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع دوم · شماره 118

توبه کن زانها که کردستی تو پیش

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 115

    رفتن بنده پی خواجه گواست

    #
  2. 116

    که منم محکوم و این مولای ماست

    #
  3. 117

    گر سیه کردی تو نامه عمر خویش

    #
  4. 118

    توبه کن زانها که کردستی تو پیش

    انتخاب‌شده
  5. 119

    عمر اگر بگذشت بیخش این دمست

    #
  6. 120

    آب توبه ش ده اگر او بی نمست

    #
  7. 121

    بیخ عمرت را بده آب حیات

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 118 از «بخش ۸۷ - در بیان کسی کی سخنی گوید کی حال او مناسب آن سخن و آن دعوی نباشد چنان که کفره و لن سالتهم من خلق السموات والارض لیقولن الله خدمت بت سنگین کردن و جان و زر فدای او کردن چه مناسب باشد با جانی کی داند کی خالق سموات و ارض و خلایق الهیست سمیعی بصیری حاضری مراقبی مستولی غیوری الی آخره» است.