کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع نخست · شماره 119

عمر اگر بگذشت بیخش این دمست

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 116

    که منم محکوم و این مولای ماست

    #
  2. 117

    گر سیه کردی تو نامه عمر خویش

    #
  3. 118

    توبه کن زانها که کردستی تو پیش

    #
  4. 119

    عمر اگر بگذشت بیخش این دمست

    انتخاب‌شده
  5. 120

    آب توبه ش ده اگر او بی نمست

    #
  6. 121

    بیخ عمرت را بده آب حیات

    #
  7. 122

    تا درخت عمر گردد با نبات

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 119 از «بخش ۸۷ - در بیان کسی کی سخنی گوید کی حال او مناسب آن سخن و آن دعوی نباشد چنان که کفره و لن سالتهم من خلق السموات والارض لیقولن الله خدمت بت سنگین کردن و جان و زر فدای او کردن چه مناسب باشد با جانی کی داند کی خالق سموات و ارض و خلایق الهیست سمیعی بصیری حاضری مراقبی مستولی غیوری الی آخره» است.