در بن چاهی همی بودم زبون

گشت آویزان رسن در چاه من

آن رسن بگرفتم و بیرون شدم

شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

در همه عالم نمی گنجم کنون

آفرینها بر تو بادا ای خدا

ناگهان کردی مرا از غم جدا