ناگهان کردی مرا از غم جدا

در بن چاهی همی بودم زبون

در همه عالم نمی گنجم کنون

آفرینها بر تو بادا ای خدا

گر سر هر موی من یابد زبان

شکرهای تو نیاید در بیان

می زنم نعره درین روضه و عیون