یار بد او را زمرد دان که هست

چونک او افکند بر تو سایه را

دزدد آن بی مایه از تو مایه را

عقل تو گر اژدهایی گشت مست

دیده عقلت بدو بیرون جهد

طعن اوت اندر کف طاعون نهد