دزدد آن بی مایه از تو مایه را

از قرین بی قول و گفت و گوی او

خو بدزدد دل نهان از خوی او

چونک او افکند بر تو سایه را

عقل تو گر اژدهایی گشت مست

یار بد او را زمرد دان که هست

دیده عقلت بدو بیرون جهد