خو بدزدد دل نهان از خوی او

مار بد جانی ستاند از سلیم

یار بد آرد سوی نار مقیم

از قرین بی قول و گفت و گوی او

چونک او افکند بر تو سایه را

دزدد آن بی مایه از تو مایه را

عقل تو گر اژدهایی گشت مست