چه نشستی پر منی تو پیش من

چون ترا وهم تو دارد خیره سر

از چه گردی گرد وهم آن دگر

عاجزم من از منی خویشتن

بی من و مایی همی جویم به جان

تا شوم من گوی آن خوش صولجان

هر که بی من شد همه من ها خود اوست