بی من و مایی همی جویم به جان

از چه گردی گرد وهم آن دگر

عاجزم من از منی خویشتن

چه نشستی پر منی تو پیش من

تا شوم من گوی آن خوش صولجان

هر که بی من شد همه من ها خود اوست

دوست جمله شد چو خود را نیست دوست