کین علف زاریست ز اندازه برون

پس توانم که همه حلوا خورم

چون کنم صبری صبورم لاجرم

خود نباشد جوع هر کس را زبون

جوع مر خاصان حق را داده اند

تا شوند از جوع شیر زورمند

جوع هر جلف گدا را کی دهند