جوع رزق جان خاصان خداست

دیده صبر و توکل دوختی

تو نه ای زان نازنینان عزیز

که ترا دارند بی جوز و مویز

کی زبون هم چو تو گیج گداست

باش فارغ تو از آنها نیستی

که درین مطبخ تو بی نان بیستی