ای بکشته خویش را اندر زحیر

چون بمیرد می رود نان پیش پیش

کای ز بیم بی نوایی کشته خویش

تو برفتی ماند نان برخیز گیر

هین توکل کن ملرزان پا و دست

رزق تو بر تو ز تو عاشق ترست

عاشقست و می زند او مول مول