در دل او مهر ایمان رسته بود

آرزو می بود او رامومنی

هیچ این سودا نمی رفت از سرش

پندها می داد چندین کافرش

هم چو مجمر بود این غم من چو عود

در عذاب و درد و اشکنجه بدم

که بجنبد سلسله او دم به دم