هیچ این سودا نمی رفت از سرش

گفت که آوازش فتاد اندر کنشت

دختری دارم لطیف و بس سنی

آرزو می بود او رامومنی

پندها می داد چندین کافرش

در دل او مهر ایمان رسته بود

هم چو مجمر بود این غم من چو عود