دختری دارم لطیف و بس سنی

که صلا و بانگ او راحت فزاست

هین چه راحت بود زان آواز زشت

گفت که آوازش فتاد اندر کنشت

آرزو می بود او رامومنی

هیچ این سودا نمی رفت از سرش

پندها می داد چندین کافرش