گفت که آوازش فتاد اندر کنشت

پرس پرسان کین موذن کو کجاست

که صلا و بانگ او راحت فزاست

هین چه راحت بود زان آواز زشت

دختری دارم لطیف و بس سنی

آرزو می بود او رامومنی

هیچ این سودا نمی رفت از سرش