کرد ما را پیش مهمانان خجل

چون گذر سازد ز کویم شیر نر

ترس ترسان بگذرد با صد حذر

بنده ما را چرا آزرد دل

شربتی که به ز خون اوست ریخت

این زمان هم چون زنان از ما گریخت

لیک جان از دست من او کی برد