این زمان هم چون زنان از ما گریخت

بنده ما را چرا آزرد دل

کرد ما را پیش مهمانان خجل

شربتی که به ز خون اوست ریخت

لیک جان از دست من او کی برد

گیر هم چون مرغ بالا بر پرد

تیر قهر خویش بر پرش زنم