آن سپد خود را چو پر از آب دید

از عتابی شد معلق هم چنان

سرنگون زان شد که از سر دور ماند

خویش را سر ساخت و تنها پیش راند

کر استغنا و از دریا برید

بر جگر آبش یکی قطره نماند

بحر رحمت کرد و او را باز خواند