بر جگر آبش یکی قطره نماند

خویش را سر ساخت و تنها پیش راند

آن سپد خود را چو پر از آب دید

کر استغنا و از دریا برید

بحر رحمت کرد و او را باز خواند

رحمتی بی علتی بی خدمتی

آید از دریا مبارک ساعتی