صد هزاران کوهها در پیش تو

هم چو تو کز دست نفس بسته دست

هم چو آن صوفی شدی بی خویش و پست

ای شده عاجز ز تلی کیش تو

زین قدر خرپشته مردی از شکوه

چون روی بر عقبه های هم چو کوه

غازیان کشتند کافر را بتیغ