تا یقین تر شد فرج را آن سخن

که همی سازم فرج را وصلتی

تا جماعت عشوه می دادند و گان

که ای فرج بادت مبارک اتصال

علت از وی رفت کل از بیخ و بن

بعد از آن اندر شب گردک به فن

امردی را بست حنی هم چو زن