علت از وی رفت کل از بیخ و بن

تا جماعت عشوه می دادند و گان

که ای فرج بادت مبارک اتصال

تا یقین تر شد فرج را آن سخن

بعد از آن اندر شب گردک به فن

امردی را بست حنی هم چو زن

پر نگارش کرد ساعد چون عروس