می نهاد آنجا سر انگشت را

برگرفت آتش زنه که آتش زند

دزد آمد آن زمان پیشش نشست

چون گرفت آن سوخته می کرد پست

تا شود استاره آتش فنا

خواجه می پنداشت کز خود می مرد

این نمی دید او که دزدش می کشد