تا شود استاره آتش فنا

دزد آمد آن زمان پیشش نشست

چون گرفت آن سوخته می کرد پست

می نهاد آنجا سر انگشت را

خواجه می پنداشت کز خود می مرد

این نمی دید او که دزدش می کشد

خواجه گفت این سوخته نمناک بود