این نمی دید او که دزدش می کشد

می نهاد آنجا سر انگشت را

تا شود استاره آتش فنا

خواجه می پنداشت کز خود می مرد

خواجه گفت این سوخته نمناک بود

می مرد استاره از تریش زود

بس که ظلمت بود و تاریکی ز پیش