می مرد استاره از تریش زود

خواجه می پنداشت کز خود می مرد

این نمی دید او که دزدش می کشد

خواجه گفت این سوخته نمناک بود

بس که ظلمت بود و تاریکی ز پیش

می ندید آتش کشی را پیش خویش

این چنین آتش کشی اندر دلش