که فخ و صیاد لرزان شد ز درد

گفت زاهد نه سزای آن نشاف

کو خورد مال یتیمان از گزاف

بعد از آن نوحه گری آغاز کرد

کز تناقضهای دل پشتم شکست

بر سرم جانا بیا می مال دست

زیر دست تو سرم را راحتیست