عقل تو از آفتابی بیش نیست

می زنندش کانچنان رو نه چنین

بر فلان وادی ببار این سو مبار

گوشمالش می دهد که گوش دار

اندر آن فکری که نهی آمد مه ایست

کژ منه ای عقل تو هم گام خویش

تا نیاید آن خسوف رو به پیش