تا نیاید آن خسوف رو به پیش

عقل تو از آفتابی بیش نیست

اندر آن فکری که نهی آمد مه ایست

کژ منه ای عقل تو هم گام خویش

چون گنه کمتر بود نیم آفتاب

منکسف بینی و نیمی نورتاب

که به قدر جرم می گیرم ترا