اندر آن فکری که نهی آمد مه ایست

بر فلان وادی ببار این سو مبار

گوشمالش می دهد که گوش دار

عقل تو از آفتابی بیش نیست

کژ منه ای عقل تو هم گام خویش

تا نیاید آن خسوف رو به پیش

چون گنه کمتر بود نیم آفتاب