گر بگویم گم کنی تو پای و دست

در همه ز آیینه کژساز خود

منگر ای مردود نفرین ابد

آنچ آن دم از لب صدیق جست

آن ینابیع الحکم هم چون فرات

از دهان او دوان از بی جهات

هم چو از سنگی که آبی شد روان