آن ینابیع الحکم هم چون فرات

منگر ای مردود نفرین ابد

آنچ آن دم از لب صدیق جست

گر بگویم گم کنی تو پای و دست

از دهان او دوان از بی جهات

هم چو از سنگی که آبی شد روان

نه ز پهلو مایه دارد نه از میان