هم چو از سنگی که آبی شد روان

گر بگویم گم کنی تو پای و دست

آن ینابیع الحکم هم چون فرات

از دهان او دوان از بی جهات

نه ز پهلو مایه دارد نه از میان

اسپر خود کرده حق آن سنگ را

بر گشاده آب مینارنگ را