اسپر خود کرده حق آن سنگ را

از دهان او دوان از بی جهات

هم چو از سنگی که آبی شد روان

نه ز پهلو مایه دارد نه از میان

بر گشاده آب مینارنگ را

هم چنانک از چشمه چشم تو نور

او روان کردست بی بخل و فتور