بر گشاده آب مینارنگ را

هم چو از سنگی که آبی شد روان

نه ز پهلو مایه دارد نه از میان

اسپر خود کرده حق آن سنگ را

هم چنانک از چشمه چشم تو نور

او روان کردست بی بخل و فتور

نه ز پیه آن مایه دارد نه ز پوست