بر دویدی چون کدو فوق همه

اندر آن گل اندک اندک می فزود

نه چو تو ای خام که اکنون تاختی

طفلی و خود را تو شیخی ساختی

کو ترا پای جهاد و ملحمه

تکیه کردی بر درختان و جدار

بر شدی ای اقرعک هم قرع وار