کو ترا پای جهاد و ملحمه

نه چو تو ای خام که اکنون تاختی

طفلی و خود را تو شیخی ساختی

بر دویدی چون کدو فوق همه

تکیه کردی بر درختان و جدار

بر شدی ای اقرعک هم قرع وار

اول ار شد مرکبت سرو سهی