طفلی و خود را تو شیخی ساختی

خلقت آدم چرا چل صبح بود

اندر آن گل اندک اندک می فزود

نه چو تو ای خام که اکنون تاختی

بر دویدی چون کدو فوق همه

کو ترا پای جهاد و ملحمه

تکیه کردی بر درختان و جدار