عاشق زمر و لب و سرنای نی

مرغ بی هنگام و راه بی رهی

آتشی پر در بن دیگ تهی

عاشق میدان و اسپ و پای نی

حرص در پیری جهودان را مباد

ای شقیی که خداش این حرص داد

ریخت دندانهای سگ چون پیر شد