ای شقیی که خداش این حرص داد

عاشق میدان و اسپ و پای نی

عاشق زمر و لب و سرنای نی

حرص در پیری جهودان را مباد

ریخت دندانهای سگ چون پیر شد

ترک مردم کرد و سرگین گیر شد

این سگان شصت ساله را نگر